Thuiskomst.

Neuriënd liep hij door de regen naar huis nog nagenietend van de succesvolle manier waarop hij die zaak had afgesloten.
Toen hij de oprit van zijn huis opliep zag hij door het verlichte raam zijn vrouw en kinderen rond de tafel zitten.
Hij twijfelde even of hij wel binnen zou gaan maar deed tenslotte de deur open, sloeg een kruis en bleef maar fluisterend herhalen : Heer vergeef me, vergeef me, vergeef me.

Ontdubbeld.

Vanmiddag zijn pastoor en dominee samen op bezoek geweest. Ik ben zowel katholiek als protestant of ik was het want ik ben nu ontdubbeld, mijn halve ik is er niet meer. Voorlopig misschien want ik ben wanhopig op zoek naar mijn verdwenen helft.
In  de stad ben ik die kwijtgeraakt. Extra erg voor mij want ik ben vrijgezel en mensenschuw en ik heb niemand om mijn verdriet te delen. Als ik voor de spiegel stond konden we goed praten met onszelf. Onze discussies waren open en eerlijk, fel maar beschaafd.
Nu ben ik dat kwijt. Ik ben gehalveerd.

De dorpelingen.

Het is niet helemaal duidelijk waarom wij als groep door de wantrouwige dorpelingen genegeerd worden. Misschien komt het omdat wij ons op een andere manier voortbewegen en omdat wij wél voelsprieten hebben maar het komt zeker niet door onze manier van communiceren. Die is wel anders dan de hunne maar niet minder effectief. De geluiden die wij daarbij maken, alleen maar in bepaalde gevallen trouwens, kunnen niet zo storend zijn dat ze die vijandigheid enigszins rechtvaardigen.
We moeten proberen een soort toenadering tot stand te brengen om misverstanden uit de wereld te helpen. Een directe confrontatie lijkt me daartoe het beste. Ze zullen zeker eerst even schrikken en waarschijnlijk vluchtneigingen vertonen maar dat moeten we ten koste van alles verhinderen.
We zullen zien, eerst de boel maar eens omsingelen.

Schoolvrienden.

Ik ben 84 jaar, dus mijn middelbareschooltijd ligt al heel lang achter mij.
Wat was ik blij verrast toen ik op een middag in het park, waar ik op een bankje mij oude knoken in de zon aan het verwarmen was, een oud klasgenoot na al die jaren terugzag ! We herkenden elkaar onmiddellijk en vielen elkaar in de armen.
Meteen haalden we allerlei herinneringen op daarbij elkaar telkens enthousiast onderbrekend.
Maar onverwacht gaf hij mij plotseling een harde vuistslag in het gezicht. Ik duizelde maar mepte meteen even hard terug.
En het werd een echte vechtpartij tot ontzetting van een tiental wandelaars.
Ik weet verder niet hoe dit afgelopen is.

Snotaap.

Soms als ik er zin in heb, zwerf ik op handen en voeten een beetje doelloos door de smalle straten van ons stadje.
Als iemand me beleefd vraagt waarom ik dat zo doe, geef ik altijd beleefd antwoord.
Maar als iemand een vervelende opmerking maakt, begin ik te grommen en als dat niet helpt ga ik (1.88 m 109 kg) rechtop staan en vraag dan dreigend : "Wat is jouw probleem, snotaap ? "

Met beide handen.

Destijds na dat verschrikkelijke recherche rapport en de sensatieverhalen in de kranten was hij dagenlang neerslachtig geweest.
Maar het aanbod om zijn eigen uitvaart bij te wonen had hij spontaan en "met beide handen" aangenomen. En hij had werkelijk genoten van het hele gebeuren.
Nu, na de indrukwekkende plechtigheid en nadat hij de talrijke positieve toespraken - vooral die van zijn vriend Paul - gehoord had, besloot hij er met frisse moed tegenaan te gaan. Hij was vast van plan nog iets van zijn zogenaamd parallelle leven te maken.
Jammer genoeg, omdat hij niet voorgelicht was, kon hij geen rekening houden met de geleidelijk vervagende en kwijnende werkelijkheid van zijn huidige bestaan.
Waarom worden mensen als het zover is toch niet beter geïnformeerd ?

Rimpelige aardappelen.

Door de opdrachten die hij van zijn stemmen krijgt stipt uit te voeren is hij nogal eens in moeilijkheden geraakt.
Zo zit hij al enkele dagen opgesloten in een kelder naast een grote berg rimpelige aardappelen.
Overigens mag hij daar helemaal niet zijn.
Hij stelt zich nu vragen over de zin van het leven, vragen waar hij natuurlijk geen antwoord op heeft.
Hij zit daar nog, dat is zeker, want voorlopig ziet hij geen mogelijkheid om zich uit die netelige situatie te bevrijden.
En zijn stemmen blijven zwijgen.